صفحه اصلی

از ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، تعداد اشیا آهنی ذوب شده (که به دلیل نبود نیکل در آهن حاصل از شهاب‌سنگ‌ها قابل تشخیص است) در بین‌النهرین، ترکیه و مصر افزایش یافت. اما به نظر می‌رسد استفاده از آهن تشریفاتی بوده و آهن جزء فلزات گرانبها به حساب می‌آمده است و حتی قیمت آن از طلا نیز بیشتر بوده است. در Illiad تسلیحات جنگی اکثراً از جنس مفرغ بوده و شمش آهن برای تجارت به کار برده می‌شده است. برخی از منابع بیان می‌کنند ابتدا آهن به صورت آهن اسفنجی و به عنوان یک محصول فرعی برای پالایش مس مورد استفاده قرار می‌گرفت و در آن زمان امکان بازیافت آهن وجود نداشت. طی سال‌های ۱۲۰۰ تا ۱۶۰۰ قبل از میلاد، آهن به طور فزاینده‌ای در خاورمیانه استفاده می‌شد، اما استفاده از مفرغ هنوز هم غالب بود.
دوره‌ی زمانی بین قرن ۱۰ تا ۱۲ قبل از میلاد در خاورمیانه، دوره انتقال ابزار و سلاح‌های مفرغی به آهن بود. به نظر می‌رسد عامل اصلی افزایش استفاده از آهن، کاهش ذخایر قلع بوده و افزایش تکنولوژی آهن‌کاری تاثیر کمتری در آن داشته است. این دوره‌ گذار‌ که در زمان‌های متفاوت در نقاط مختلف دنیا رخ داد، عصر تمدن یا عصر آهن نامیده شد.

همزمان با مرحله‌ گذار از مفرغ به آهن، carburization که فرآیند اضافه کردن کربن به آهن است کشف شد. در این زمان آهن بیشتر به شکل آهن اسفنجی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آهن اسفنجی ترکیبی از آهن و سرباره بود که همراه با مقداری کربن و کربور طی چندین مرحله چکش می‌خورد تا سرباره و اکسید کربن از آن آزاد شود و آهن کار شده(فرفورژه) تولید گردد. آهن کار شده مقدار کمی کربن داشت و در هنگام سرد شدن به آسانی سخت نمی‌شد. مردم خاورمیانه متوجه شدند که یک محصول سخت‌ با حرارت دادن طولانی مدت آهن کار شده در درون زغال چوب(که در آب یا روغن سرد می‌شد)، حاصل می‌گردد. محصول نهایی که پوششی از فولاد داشت سخت‌تر بود و خاصیت شکنندگی کمتری نسبت به مفرغ داشت.